Opgroeien met CWZ

Vader Jo begon in 1986 bij CWZ als personeelsfunctionaris. ‘Ik wilde niet het bedrijfsleven in. De zorg kende ik al en die sfeer past bij me. Het was ook meteen duidelijk dat ik hier op mijn plek zat. En dat is bijna 30 jaar zo gebleven.’ Toen Jo startte bij CWZ, waren dochters Jacqueline en Monique nog jong. Ze wisten niet beter dan dat CWZ ‘het werk van pap’ was en groeiden op met verhalen over zijn werk. Soms mochten ze ook mee, zoals bij het jaarlijks terugkerende Sinterklaasfeest. ‘Dat was nog op de oude locatie aan de Sint Annastraat.’

CWZ verhuisde naar de Weg door Jonkerbosch en Jo zag ons ziekenhuis veranderen van een plek waar nog gerookt werd op dokterskamers naar een rookvrij, modern bedrijf. Na bijna 30 jaar stopte hij in 2014 en ging hij met vervroegd pensioen. ‘Maar ik heb een geweldige tijd gehad. Vooral het meewerken aan het personeelsinformatiesysteem was een hoogtepunt.’

Samen met pap naar het werk

‘Toen we wat ouder waren, tipte pap ons voor vakantiewerk’, vertelt Jacqueline. Zo begon zij in 1994 in de spoelkeuken. ‘We fietsten samen naar het werk, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.’ Na een aantal jaren werken als restaurantmedewerker verplaatste Jacqueline zich naar oogheelkunde, waar ze doktersassistente werd. Dit deed ze bijna 20 jaar. ‘Nu werk ik bij het wetenschapscentrum en de medische bibliotheek. ‘Een nieuwe uitdaging, maar wel in ‘ons’ CWZ. Hoe mooi is dat? Ik ken veel mensen van gezicht. Even kletsen in de wandelgangen, dat maakt het gezellig en lekker dorps.’

Monique herkent dit gevoel. ‘Iedere afdeling heeft iets eigens, maar samen maken we de zorg. Dat maakt het warm en persoonlijk. Dit wist ik al voordat ik er werkte, want door de verhalen van onze vader voelde CWZ al als thuis.’ Monique: ‘Ik wist al vroeg wat ik wilde: verpleegkundige worden. Eerst werkte ik op B14, later als senior verpleegkundige.’ In 2017 maakte Monique de overstap naar de polikliniek interne geneeskunde en werd ze verpleegkundig specialist. ‘De mogelijkheden om je te ontwikkelen zijn hier groot. Dat, en de korte lijntjes, maken het een prettige werkplek. Precies daarom werk ik hier nog steeds met veel plezier.’

Monique reed vroeger wel eens met haar vader naar CWZ. Toch zagen ze elkaar op de werkvloer niet dagelijks. Maar als vader dan in de Binnentuin voorbij liep, kwam vaak de vraag: ‘is dat jouw vader?’ Jacqueline: ‘Als ik geld zou krijgen voor iedere keer dat iemand vroeg of ik de dochter van was, dan had ik nu een dure auto. Gelukkig kom ik op de fiets 😉’

Sinterklaasfeest als familieproject

Jo: ‘Meer dan 25 jaar heb ik in de Sinterklaascommissie gezeten, waarmee we geweldige Sinterklaasfeesten voor de kinderen van het personeel organiseerden. Het werd een steeds grotere happening. Mijn dochters zijn vanaf hun 12e jaar begonnen met meehelpen als Piet; na mijn pensionering hebben ze mijn plaats in de commissie overgenomen.’ ‘Toen ik voor het eerst pietje speelde, kreeg ik binnen 10 minuten een microfoon van radio CWZ onder mijn neus en stamelde iets over zeeziek zijn op de boot uit Spanje’, vertelt Jacqueline.

Verder denken ze alledrie graag terug aan de CWZ-feesten. En het 25-jarig jubileumfeest van Jo. Monique: ‘Ook wij, als zussen, vierden beiden ons 25-jarig jubileum. Dat we die kort na elkaar vierden, maakte het extra speciaal.’ Jacqueline: ‘We vinden het bijzonder dat we alle drie hier werk(t)en. De tijd dat we samen met pap naar CWZ konden is voorbij, maar dat gedeelde CWZ-gevoel blijft.’

175 jaar CWZ

2025 is een heel bijzonder jaar voor CWZ, want we bestaan maar liefst 175 jaar. Dit verhaal is gepubliceerd in het kader van dit 175-jarig jubileum. Wil je meer over ons jubileumjaar, onze historie en bijzondere verhalen van (oud) patiënten en medewerkers lezen? Dat kan op de jubileumpagina van cwz.nl.