Kim, verpleegkundige op de afdeling longziekten (nu corona-afdeling)

'Komt dit wel goed?'

‘In het begin van de coronacrisis was het heel heftig om te werken, we wisten niet wat we konden verwachten. Ik deed ‘gewoon’ mijn werk. Op een manier zoals ik het liever niet wilde, maar we moesten wel.

Machteloos
De eerste week heb ik heel veel moeite gehad met de wereld waar we ineens in zaten. Ik kon er niet bij met mijn hoofd, zulke schrijnende situaties waren er. Dat familie vraagt hoe lang hun dierbare nog heeft en de patiënt dan binnen twee uur komt te overlijden. Zonder dat we dit echt aan konden zien komen. Dit maakt het voor ons ongrijpbaar. Je staat machteloos.
Als een patiënt naar de IC gebracht wordt, weet je niet hoe het afloopt. Die onzekerheid maakt het heel zwaar. Maar we moesten wel verder.

Jonge verpleegkundige
Ik sta aan de start van mijn loopbaan en was nog maar een paar maanden werkzaam op de afdeling longziekten. Hier hebben we soms te maken met overlijden, maar de hoeveelheid en de manier waarop is nu anders. Wij zien de meest heftige gevallen. Waarbij ook jonge mensen overlijden. Mensen liggen vaak alleen. Als verpleegkundige ondersteun je de patiënt en familie zoveel als mogelijk. Maar tijdens deze crisis kun je niet de hulp bieden zoals je zou willen. Ik had nog zoveel meer voor hen willen doen.

Komt dit wel goed?
Zeker de eerste dagen heb ik veel met mijn ouders en zus geskyped, om mijn verhaal kwijt te kunnen. Ook op de werkvloer heb ik veel steun gehad aan collega’s. ‘Komt dit wel goed?’, vroeg ik mezelf af. Door erover te praten kon ik de meeste situaties uiteindelijk wel een plek geven.

Mijn vader zag aan mij hoe emotioneel het was. Ik ben trots op hem dat hij na zijn pensioen weer is gaan werken, om te helpen tijdens de coronacrisis. Al zei ik tegen hem: ‘Moet je dit wel doen?’ Ik heb mensen zien overlijden, jonger dan hij. ‘Ik houd me aan de richtlijnen, komt wel goed Kim’, zei hij tegen me.

Dankbaar voor samenwerking
Dat de hoeveelheid coronapatiënten afneemt, maakt het nu iets minder zwaar. We zien nu soms mensen terugkomen van de IC om bij ons verder te herstellen. Ook gaan er patiënten terug naar huis of naar een revalidatiecentrum. Dat geeft enorm veel energie.

Het is een heftige tijd geweest. Dit heeft het team heel hecht gemaakt. Iedereen is bereid om alles te doen. We zaten er in die eerste weken volledig in en kwamen er ook niet uit. En nu vragen we onszelf hardop af: ‘Jeetje, wat hebben we eigenlijk meegemaakt met z'n allen?’.
Ik ben vooral erg dankbaar voor de samenwerking tussen alle verschillende afdelingen. Ergens heeft het dan toch iets moois met zich meegebracht.

Bedachtzaam
Spannend is dat niemand weet wat ons nog te wachten staat. Niet iedereen ziet dat we heel erg rekening moeten houden met het virus, mensen worden losser. Dan denk ik: ‘Als het virus maar niet nog een keer op deze manier uitbreekt.’ Daar ben ik ergens wel op bedacht.'

Terug