Maartje, was tijdelijk werkzaam als verpleegkundige tijdens de eerste en tweede coronagolf

Maartje reageerde op onze oproep om hulp* van mensen met een zorgachtergrond. Lees hier haar verhaal.

'Een zorghart blijf je houden'

‘Al 13 jaar werkte ik niet meer in een ziekenhuis, maar een zorghart blijf je houden. Toen ik de oproep van CWZ tijdens de eerste golf voorbij zag komen, twijfelde ik geen moment. Dit is wat ik kan, ik wilde me graag inzetten. Zo stond ik er bij de tweede golf ook in. Opnieuw ging ik direct weer aan de slag. Heel fijn dat ik op deze manier mijn steentje heb kunnen bijdragen.

Leergierig blijven
Het is nu meer dan een jaar geleden dat ik de noodscholing deed (een fijne opfrissing). De dag erna werd ik meteen voltallig ingezet. Het ging in sneltreinvaart. Ik kende het ziekenhuis nog niet en voelde me een beetje onthand in het begin. Wel merkte ik dat, door het samen op te werken, alles heel snel weer naar boven kwam. Een kunstje verleer je niet. Het helpt om zo vrij te zijn om alles te vragen en niet bang te zijn iets aan te pakken. Ik vond het super fijn dat ik gewoon kon helpen.

Samen ervoor gaan
Als flex-verpleegkundige kon ik overal in het ziekenhuis worden ingezet. Het was erg schakelen tussen de verschillende afdelingen. Je kent niet alle ziektebeelden. En helemaal over corona was er toen nog niet veel bekend. Voor mij niet en ook niet voor verpleegkundigen die al 25 jaar in CWZ werkten. Niemand wist hoe of wat, je stapt er samen in en moet het met elkaar ondervinden. Samen deden we onze uiterste best en meer kun je ook niet doen. Het was bijzonder om in deze tijd te werken en het voelde goed dat ik een ondersteunende hand kon zijn. Voor patiënten, maar ook voor collega’s, zodat deze even een dag vrij konden nemen om écht vrij te zijn, want ook dat was nodig.

Richting de zomer konden ze het zonder mij, maar na de vakantie kwam ik terug om extra hulp te bieden. Deze keer was de beleving anders. We waren een half jaar en veel kennis verder. Er heerste meer rust en de situatie was voorspelbaarder. We wisten goed op elkaar en de situatie in te spelen.

‘Er zijn’ kan ook op afstand
Graag wil ik voor anderen zorgen, ook voor mijn collega’s. Als een collega het even moeilijk heeft, kun je bijvoorbeeld geen omhelzing geven. Je voelt dan letterlijk de afstand, dat is onnatuurlijk. Soms wil je meer aandacht geven dan je kunt. Of het nu om patiënten of collega’s gaat. Maar wat je juist in deze tijd ook ziet; het is belangrijk dat je er kunt zijn.

Ik ben blij dat ik mocht ondersteunen en iets voor jullie ziekenhuis kon betekenen. Ik blijf mijn zorghart inzetten, ook in een ‘ongewone’ situatie. Juist dan.’

Terug

*In het begin van de coronacrisis plaatsten we een oproep met de vraag om hulp van mensen met een zorgachtergrond. Hierop kregen we een overweldigend aantal reacties. Maartje is een van de mensen die reageerde op onze oproep. Op onze tweede oproep reageerde ze opnieuw. Ze ondersteunde ons ziekenhuis tot april 2021.